Igandeko hitzordua iristeko gogotsu gaude. Bi pelotari handi, txapela bakarra, ikuskizuna seguru.

Lau t’erdia asko atsegin dut. Hau iritzi pertsonala da, baina frontoian gehien gozatzen dudan modalitatea da. Erritmoa, abiadura, tanto ikusgarriak… dena eskeintzen du kaiolak.

Bi kirolari eredugarri. Titin, inoiz tanto bat galdutzat ematen ez duena, txapelketarik handienean bezala herririk txikienean dena ematen duena, pelotazale guztiek merezi dutelako errespetua, urteek aurrera egin arren sasoi ederrean mantentzen dena. Barriola, arazoen aurrean altxatzen jakin duena, kirolari batek behar duen moduan zaindu eta lana egiten duena, aurrelarien artean atzelari trebe izateak inbidiarik ez duela erakusten duena.

Izenburua irakurri duzuenok pentsatuko duzue gorriaren alde nagoela. Ez da hori. Egia esan bihotza ia erdibituta daukat. Abel Barriolak irabaztea nahiago dut, hori garbi. Egia da ordea Titinek txapel bat buruan duela izango lukeen poza merezi duela uste dudala. Hau da marka, bi buru eta txapela bakarra. Txetxuk esaten dit gehiegi konplikatzen naizela, bat aukeratzeko eta kitto!! Beraz, beste era batera esango dut: ea Barriolak irabazten duen, baina galtzen badu pena txikiagoa izango dut. Nahastuta jarraitzen dut, ezta?
 (osorik irakurri)

 

Gaur egungo pilota lorez-lore, torneoz-torneo dabil. Negu partean txapelketa ofizialak eta udan udako torneoak. Beti antzeko eskemak eta antzeko bikoteak. Aurten, halaere, zorionez, partidu diferente bat ikusi dugu eta Donostian berriro ikusiko dugu, alegia aurrelarien arteko borroka. Era honetako partiduen aldeko al zara, eta horrela bada, nolako partidua antolatuko zenuke.

 (osorik irakurri)