Gozatu ederra hartu genuen Bat Formulako azken lasterketa ikusiz. Banuen beldur bat: lasterketa aspergarria izatea. Baina bai zera! Denetarik izan zuen, Hamiltoni esker egia esan. Txapeldunek unerik erabakiorrenetan erakutsi behar izaten dute beraien gaitasuna zenbaterainokoa den, eta britaniarrak ez dut uste mailarik onena eman zuenik.

Hortik aurrera, esandakoa, gozatu. Gainera, azkenean irabazlea nor izango zen gutxi axola zidanez, sofritu gabe kirola jarraitzearen plazerra bizi izan nuen: Raikonenek dena eskuan zeukan, baina lortuko al zuen arazorik gabe iristea? Izango al zuen Fernando Alonsok aukerarik txapeldun izateko? Lortuko al zuen Hamiltonek bere erruak gainditu eta gutxienez bostgarren posturaino igotzerik?
Ondorioz, azken itzulirainoko emozioa izan genuen. Eta irratiz lasterketa ematen ere gozatu egin genuen, Iñaki Alberdi, Antonio Aristi, eta Imanol Zubikarairen laguntzaz dena azaltzen saiatu ginen.

Guzti hau horrela izan zen lasterketa amaitu arte. Ikusitakoak ia denboraldi guztiko ika-miken aho gusto txarra kentzea lortu zuenean, berriz hasi ziren xextran: inpugnazioak, ikerketak, eta Ferrariri tituloa kentzeko arriskua, Hamiltonen mesedetan. Harrigarria egiten da, dirua, berrikuntza eta ikerketa teknologikoa, eta innobazioa nagusi diren kirol batean, nola aritu daitezkeen halako zikinkeriatan. Kirol bat gustagarri izateko, ikuskizuna, emozioa, eta iskanbila eza behar ditu. Kirol bat etengabeko zalaparta batean sartuta baldin badago, jendea aspertzeko arriskua dago.

Ez daukagu urrutira joan beharrik hori ikusteko. Azken denboraldian txukunago ibili da, baina, zerk nazkatu izan gaitu beti arraunaren inguruan? Polemika amaitezinak. Askotan entzun dut “kirol hori beti izan da horrelakoa, ez dauka konponbiderik”, aintzinatik ekarriko lukeen gaitza bailitzan. Orain zer dugu eta ingeniariak, ordenagailuz egindako pieza modernoak, innobazioa, eta Monacoko glamourra nagusi diren kirol garestiari buruz entzun diodala bati baino gehiagori “arrauna dirudi, beti liskarrean”...